Mijn verhaal

Aquarelverf. Dat is waar het voor mij altijd mee begint.
Al meer dan tien jaar. Het beweegt, het vloeit, het laat zich niet dwingen. Daar vind ik rust.

Vanuit die illustraties begon ik kaarten te maken. Maar ik had lange tijd geen echte richting. Van alles geprobeerd, van etuis tot to-do-lijstjes. Tot ik echt ging nadenken over wat ik eigenlijk wilde zeggen met mijn werk.

Het antwoord lag thuis

Mijn vader overleed toen ik acht jaar was. Het enige tastbare wat ik nog van hem heb, zijn de fotoboeken die hij maakte. Toen ik zelf net bevallen was van mijn dochter, bladerde ik daarin. En vond een boek vol geboortekaartjes — kaarten die mensen hadden gestuurd bij mijn geboorte.

De meeste stonden vol met "veel geluk" en een paar namen. Dat was het.

Maar één of twee kaarten droegen het moment echt. Mensen die hadden geschreven wat ze voelden, wat ze wensten, wat zo'n moment betekende.

Zo'n kaart heeft veel meer betekenis
— en vanaf dat moment wist ik: dit wil ik ook maken.

Betekenisvolle kaarten.

Woorden bepalen of een kaart wordt bewaard of vergeten

Elke kaart schilder ik met de hand, in kleine oplage. Zodat het al voelt als iets bijzonders voordat je ook maar één woord hebt geschreven. Maar de woorden die de gever achterin schrijft — dat is wat blijft. Dat is wat iemand laat voelen: ik zie je, ik ben er voor je, dit moment telt.

Alleen is dat precies wat de meeste mensen zo moeilijk vinden. Ze voelen wel wat ze willen zeggen — maar weten niet hoe.

Dus ging ik op zoek. Sprak met een coach en een psycholoog. Hoe kom je tot de kern van wat je wilt zeggen? Daaruit ontstond de kleine gids. Bij elke kaart andere vragen — afgestemd op het moment. Vragen die je helpen voelen wat je wilt zeggen.